Stage saai?

Een kar vol conferentie-spullen die terug moeten naar de Verloskunde Academie, een dummy die ik vandaag beloofd heb aan Bureau Stoer, ook in Amsterdam, en een doos vers gedrukte nieuwsbrieven voor de gemeente Beverwijk. Tel daarbij op dat het een zonnige vrijdagmiddag is, dus het lijkt me een leuk uitje voor onze stagiaires. Joyce heeft haar rijbewijs en Shauna heeft, zoals het een echte junior projectmanager betaamt, een map onder haar arm met alle adressen, routebeschrijvingen en instructies. Joyce kijkt licht-paniekerig als ze hoort dat het leuke uitje wel betekent dat ze in de oude Mercedes van Martin moet rijden, maar nadat alle mannelijke collega’s hebben uitgelegd hoe je in een automaat alleen je rechtervoet gebruikt, gaan ze op pad. Toet toet.

Het herinnert me aan mijn eerste reclamejaren in Amsterdam, als account-assistent in het pre-digitale tijdperk. Toen ik net mijn rijbewijs had en er te pas en te onpas op uit werd gestuurd als de brommerkoeriers het weer eens lieten afweten. Proeven met correcties met gezwinde spoed naar de lithograaf. Er ligt een showreel klaar bij Condor op de Willemsparkweg. De vergeten agenda van de art director bij zijn huis ophalen. Litho’s met oplopers voor de krant naar de Wibautstraat. Met het zweet op mijn rug kriskras door de stad, een meisje met een missie. Maar dat terzijde.

Na 20 minuten gaat de telefoon. De dames staan zonder benzine. Gelukkig bij een benzinestation, afslag Haarlem-Zuid. Maar zonder geld. Zucht. Snel in de auto voor de benodigde transactie en ze kunnen weer verder. Tot een half uurtje later, ik ben inmiddels thuis want vrij, mijn telefoon gaat. Shauna, snikkend. Ze staan langs de weg, er komt rook uit de motor. De hulptroepen (de mannelijke collega’s, zie hierboven) zijn al onderweg, maar het ergste – boehoehoe – nu kunnen ze de pakjes vast niet meer op tijd afleveren. Pas als ik drie keer heb gezworen dat het niet erg is dat de pakjes niet meer voor het weekend aankomen (niet erg, wel heel onhandig natuurlijk) en dat ze het vooral moeten beschouwen als een mooi avontuur, kan ze er zelf ook een beetje om lachen.

Eind van de middag zie ik een mailtje van haar voorbij komen. Gelukkig, ze zijn kennelijk weer veilig terug. Maar als ik om 18.00 uur bel, blijken ze nog steeds bij de garage te staan. Er is bovendien een kans dat de auto daar moet blijven. Met alle spullen. Maar de dummy heeft ze bij zich hoor! En dat mailtje? O, dat heeft ze uit haar naam door de studio laten versturen, die bestandjes had ze immers vanmiddag beloofd…  

Had ik al verteld hoe blij we met haar zijn?