Polder, perspectief en… plezier!

De koffieautomaat. Daar start vrijwel elke Sixtyseven-er zijn werkdag. Deze vrijdag 25 november startte uiteraard ook met een verse kop koffie, maar beloofde een bijzondere dag te worden. Na het eerste bakkie werd het tijd om in de auto te stappen. Een leuke route die ons van de snelweg naar N-weggetjes door de polder leidde en na een aantal afslagen in pittoreske plaatsjes bracht. Smalle straatjes met oer-Hollandse woningen en ophaalbruggetjes over slootjes. Nederland kan je op sommige momenten leuk verrassen!

 

Het pakhuys

Dankzij onze Noord-Hollandse collega Paul slaagden we erin om als één van de eerste aan te komen in het plaatsje De Rijp. Het weer was guur en koud, dus snel de tassen uit de kofferbak en het hotel in. We verbleven in ‘Het Pakhuys’, een authentiek, gerenoveerd rijksmonument dat van de grond tot de nok  is omgebouwd tot een prachtige Bed & Breakfast! En met veel smaak ingericht. En ook deze bestemming was niet onbekend voor collega Paul. De huisstijl voor het hotel is door hem ontworpen en ja, dat vraagt om ‘leuke’ opmerkingen van collega’s, zoals: “Wat een supermooi hotel, maar jammer dat er zo weinig aandacht is besteed aan het logo!”

Met de wind in de rug

Iedereen kreeg de tijd om even zijn tassen op de kamer te zetten en zich voor te bereiden om de warme B&B te verlaten. Jammer! Lekker in de stoelen bij het haardvuur blijven zitten leek ons namelijk ook wel een goed idee. Maar dat moesten we dus blijkbaar eerst verdienen. De gele poncho’s werden uitgedeeld en iedereen werd naar buiten geleid, naar een plek naast het hotel waar de fietsen al stonden te wachten. Pff. Windkracht 7, miezerige regen en hangend op de pedalen de polder in. Leuk bedacht collega’s! Maar wat hadden we een geluk. De wind kwam uit de goede hoek, we hadden ‘m in onze rug en gingen soepeltjes de Beemster door. Op de landweggetjes was het af en toe slingeren als er weer een boeren-pick-up wilde passeren, maar verder had iedereen het fietsritme lekker te pakken. Eigenlijk was het gewoon een soort van leuk.

 Hard werken…

De eerste afslag en stop was bij een mooie stolpboerderij met naast het huis een Porsche! He, zijn we bij de boer uit de tv-reclame van De Loterij? De fietsen gingen op de standaard en eenmaal binnen wachtte ons weer een hele mooie locatie. We werden hartelijk ontvangen door de eigenaar, die overigens nu brandweerman is, niet de loterij had gewonnen, maar wel goed ‘geboerd’ heeft. We schoven aan bij een lange tafel en dronken een kop koffie en kletsten wat. Heerlijk  ontspannen, maar wat wil je op zo’n locatie!

De koffie op, dus tijd om de koppen bij elkaar te steken en samen terug te kijken op de ‘afgelopen tijd Sixtyeven’ en uit te kijken naar ‘de komende tijd Sixtyseven’. Een sessie die bol stond van de metaforen met het boerenleven, dit hoef ik niet uit te leggen.

…en een rijk leven!

En door zo’n fietstocht en sessie van luisteren, overdenken, vragen en discussiëren hadden we best wel trek gekregen. De ‘boerin’ had een heerlijke maaltijd bereid met alleen maar natuurlijke producten uit de omgeving. Elk beleg had een verhaal, naast de ham was er zelfs een home-made broodje kroket met een Noord-Hollands Beemster biertje! Het smaakte allemaal heerlijk. En met gevulde buiken en de zon die juist was gaan schijnen nodigden de fietsen dit keer meer uit om gepakt te worden. In formatie reden we, nog steeds met de wind in de rug, door de landerijen. Op weg naar een nieuwe locatie, waar alleen Danielle van wist waar het te vinden was. Toch Danielle? Na drie keer een verkeerd erf te zijn opgereden hadden we er wat minder vertrouwen in :-). Uiteindelijk hebben we de plek toch gevonden: Een zorgboerderij.

 Koetjes, kalfjes en kaas

De eerste confronterende kennismaking met de boerderij bleef niemand bespaard: mest,  meur en melkkoeien! Het wende gelukkig snel. De oude boerderij is in het bezit van een familie en is van vader op zoon/dochter doorgegeven. Tijdens de rondleiding werd duidelijk hoe het boerenbedrijf door de tijd heen is veranderd en uiteindelijk de zorgboerderij van nu is geworden. Leuk om eens tussen de koetjes en kalfjes te lopen, gewoon rustgegevend. Maar natuurlijk werd ons uiteindelijk opgedragen om ook de handen uit de mouwen te steken. Hard werken, we zijn tenslotte op een boerderij. “We gaan kaas maken!”. Een intensief proces van samenvoegen, wachten (koffie drinken!), snijden, roeren en overtollig water uit de bak scheppen. En dan nog maar eens roeren, water scheppen, roeren en roeren, totdat we een bodem vol ‘wrongel ‘ hadden. De basis voor onze eigen kaasjes. De wrongel werd verdeeld over twee kleine bakjes, netjes ingepakt in een linnen doek en onder een oude pers gezet. Nu is het vier weken wachten op het eindresultaat. De Sixtyseven lunch staat al gepland!

Vuur!

En nu? Juist. Tijd voor een bakkie (de diesel voor elke Sixtysevener, zoals je merkt) en op de sneakertjes, achter de boer aan, het weiland in. Daar stond een peloton aan dubbelloops geweren klaar! De eerste reactie was: “Moeten wij nu gaan rennen?!!”. We werden opgedeeld in drie groepen en gingen om beurten kleiduiven schieten. Best lastig! De resultaten waren dan per individu ook erg wisselend. Na de eindronde te hebben gespeeld en de winnaar van ons schietclubje bekend was sloeg de kou met het ondergaande zonnetje nog meer toe. Een warme hap zou er bij iedereen prima in gaan. Manouvrerend door de vlaaien, kuilen en drassige grond verlieten we het weiland, bedankten de boer en zeiden onze kaasjes gedag. De sleuteltjes weer in het slot en op de fiets onze neus achterna.

Eten bij meneer en mevrouw Bakker

Met beginnende zadelpijn kwamen we aan  bij Beemster Hofstee. En met het vallen van de schemering gingen we ons toch ernstig nadenken over de rit terug naar de B&B na het eten. Er was geen lantaarnpaal te bekennen op de wegen en de slootjes lagen gevaarlijk dicht langs de weg. Maar ach, zorgen voor later. Snel naar binnen!
Blij met de warmte zochten we eerst gezellig de bar op en werden we welkom geheten door de heer en mevrouw ‘Bakker’ , de ouders van eerdergenoemde collega Paul! Deze dag werd echt een thuisspel voor hem. Aan de bar werden de eerste drankjes geschonken en gezellig gepraat. Na de nodige biertjes schoven we aan tafel voor werkelijk een heerlijke viergangen maaltijd met voor iedereen keuze uit smakelijke gerechten. En wat was het goed, een echte aanrader. Na de koffie (we moeten natuurlijk wel het koffiepeil hoog houden!) stapten we gelukkig een taxibusje in en konden we de fietsen laten staan.

Er staat een paard in de gang!

De bodem was gelegd en de avond nog jong. De taxi stopte voor Het Pakhuys, maar met uitstappen stonden we al snel met de rug naar het hotel en waren we niet van plan die deur in te gaan. Zin om ver te lopen hadden we ook niet, dus de eerste de beste kroeg was helemaal prima! En precies zoals gedacht was het een echte lokale kroeg waar de asbakken nog gewoon op tafel stonden en de dansvloer net zo groot was als het toilet. En juist dat heeft natuurlijk zijn charme en zorgde er voor dat Sixtyseven prominent aanwezig was in het cafe. Gouwe ouwe, mooie klassiekers en lekkere meelallers wisselden elkaar af. En om de zoveel tijd werden we van de vloer geschoven, omdat de local hero, een gitarist die de hele avond in een hoek bij de bar stond, een ‘prachtige’  solo weggaf.

De uurtjes tikten al dansend en pratend vliegensvlug weg en een deel van onze ‘wijze’ collega’s had de kroeg inmiddels al verlaten. Pas op het moment dat zelfs de dj uit het niets was verdwenen gingen we ons toch afvragen of het niet beter was om de bedjes op te zoeken. Zo gebeurde het ook. Iets te luidruchtig de straat op en schuifelend de B&B in. Daar werd een in de middag bedacht plan waargemaakt. Er stond namelijk een heel mooi paard in Het Pakhuys! En laat Moos en Sjoerd nou héél goed zijn in paardrijden! En meneer Pakhuys… als u deze foto ziet, niet gelijk bellen alstublieft. We zijn ook erg goed met Photoshop, weet u nog?

Met gierende banden!

De ochtend was iedereen een stuk rustiger dan 3 uurtjes geleden. Enkele collega’s hadden die nacht niet eens de hotelkamer gered, maar hadden een mooi plekje in de lobby gevonden om te slapen. Ook de onbijtjes gingen wat stroef naar binnen en sommige maakten zich serieus zorgen om de rit terug naar huis. Mezelf meegerekend. En Harry, zorg er volgende keer voor dat wanneer je een eitje tikt bij het ontbijt, dat je zeker weet dat het een gekookt eitje is! Dan blijft je een hoop smurrie bespaard.

Een aantal dagen later praten we nog steeds met elkaar over het uitje. Polder, perspectief en… plezier. Het deed iedereen goed. En nu met elkaar hard werken en genieten van een rijk leven.

Het hotel: Het Pakhuys
Het restaurant: Beemster Hofstee
En de zorgboerdijg:Beemsterbeleving